1634 – Władysław IV Waza pokonał Rosjan w bitwie pod Smoleńskiem.

Pierwszym problemem w obliczu którego stanął Władysław tuż po koronacji była inwazja wojsk rosyjskich na wschodnie pogranicze Rzeczypospolitej. Trzydziestotysięczna armia carska łamiąc wcześniejsze porozumienia opanowała Orszę i Połock i rozpoczęła regularne oblężenie Smoleńska. Król zmorzony chorobą nie od razu mógł wyruszyć z odsieczą. Na pomoc oblężonym wysłał jedynie 3 tysiące żołnierzy, którymi wtedy dysponował. Sam pod Smoleńsk dotarł w sierpniu 1633 r. na czele około dwudziestotysięcznej armii polskiej. Siły były wyrównane. Polacy mieli znakomite formacje kawalerii w tym budzącą powszechny respekt husarie, ale do zdobywania dobrze okopanego obozu wroga bardziej potrzebna była piechota, której w wystarczającej liczbie król Władysław nie posiadał. Starcie więc było długie i wyczerpujące obie strony. Udało się jednak odrzucić Rosjan od miasta, następnie otoczyć ich w obozie i ostatecznie pokonać. Zwycięstwo to umożliwiło Władysławowi podpisanie „pokoju wieczystego” w Polanowie, na mocy którego car zrzekł się praw do ziemi smoleńskiej, siewierskiej i czernichowskiej a Rzeczpospolita praw do tronu moskiewskiego.